Daily Archives 2015-12-02

Krztusiec (koklusz)

W pierwszym tygodniu krztusiec nie daje żadnych specyficznych sygnałów, które pozwalałyby podejrzewać tę właśnie chorobę. Wygląda jak zwyczajne przeziębienie, przebiegające z lekkim katarem i lekkim suchym kaszlem. Pod koniec pierwszego tygodnia rodzice dochodzą zwykle do wniosku, że przeziębienie praktycznie minęło i posyłają dziecko z powrotem do przedszkola czy szkoły. „Było jeszcze trochę kaszlu” – mówią później. Dopiero w ciągu drugiego tygodnia budzą się pierwsze podejrzenia. Rodzice zauważają, że dziecko zaczyna mieć długotrwałe napady kaszlu nocą. Przy jednym oddechu potrafi zakaszleć 8 do 10 razy. Którejś nocy, po kilku takich napadach, zaczyna krztusić się i wymiotować. Wydobywa z siebie świszcząco-syczące dźwięki, przypominające pianie koguta. Powstają one bezpośrednio po napadzie kaszlu, przy próbach złapania ponownie powietrza do płuc. Obecnie, w związku z szerokim stosowaniem szczepienia przeciwko krztuścowi, wiele przypadków przebiega bez owej fazy piejącego kaszlu, a w niektórych nie dochodzi nawet do wymiotów. Rozpoznanie ustala się wówczas oceniając charakter kaszlu w drugim tygodniu choroby (charakterystyczna seria kaszlnięć bezpośrednio po sobie następujących, bez możliwości zaczerpnięcia w środku powietrza) oraz na doniesieniach o innych przypadkach krztuśca w otoczeniu dziecka.

czytaj więcej

Metoda kwestionariusza w badaniach dziecka

Metoda ta, która była jedną z najczęściej stosowanych metod w badaniach nad dzieckiem, jest w dużym stopniu reprodukcją metody biograficznej. Zasadniczym celem w stosowaniu tej metody było zebranie dużej ilości materiału dotyczącego badanych zagadnień oraz wyeliminowanie do pewnego stopnia niedokładności w zdobytym materiale, które pojawiają się przy zastosowaniu metody biograficznej i autobiograficznej.

czytaj więcej

Dziecięstwo i adolescencja

Dziecięctwo. Dokładnie mówiąc, dziecięctwo obejmuje lata od drugiego roku życia do okresu dojrzewania płciowego, chociaż często cały okres niedojrzałości od urodzenia się dziecka aż do dojrzałości nazywa się dziecięctwem. Początkowo rozwój w tym wieku charakteryzuje fakt, że dziecko zaczyna kontrolować swoje środowisko. Jako niemowlę uczyło się kontrolować swoje ciało, teraz chce kontrolować środowisko w taki sposób, aby stać się jego częścią. Gdy nie potrafi tego uzyskać, wówczas zaczyna dążyć do posługiwania się mową jako środkiem do zdobycia wiadomości, których potrzebuje. W wyniku tego, jest ono często „żywym znakiem zapytania”. W tym okresie dziecko uczy się także społecznego przystosowania się. Od około szóstego roku życia uspołecznienie staje się czymś bardzo istotnym. Określenie „wiek bandy” łączy się czasami z tym okresem ze względu na wszelkiego rodzaju aktywność grupy, która odgrywa w tym czasie istotną rolę w życiu dziecka.

czytaj więcej

Dzieci trudne

W tym samym czasie, gdy rozwijały się zainteresowania badaniami normalnego dziecka, pojawiły się również zainteresowania dzieckiem trudnym. Przyczyniły się one do założenia kliniki, którą zorganizowano przy państwowej szkole dla dzieci opóźnionych w rozwoju umysłowym w Bewerly, w stanie Massachusetts, w roku 1891. W pięć lat później, w 1896 roku, Witmar założył Klinikę Psychologiczną przy Uniwersytecie Pensylwańskim. W klinice tej udzielano pomocy i porad dzieciom, które sprawiały trudności w szkole, rodzinie lub w życiu społecznym. W tym samym roku założono Instytut Psychiatryczny w New Yorku. Był to początek zainteresowań badaniami dzieci trudnych i umysłowo upośledzonych, które to badania stały się jedną z bardzo ważnych dziedzin psychologii dziecka w dwudziestym wieku.

czytaj więcej