Gruźlica cz. II

Próba tuberkulinowa. W kilka tygodni po wtargnięciu do ustroju prątków gruźlicy dana osoba staje się na nie „uczulona”. Gdy wstrzyknie się środskórnie tuberkulinę (substancję sporządzoną z martwych prątków gruźlicy), tworzy się w tym miejscu czerwona plama. Jest to tzw. dodatni odczyn tuberkulinowy. (Obecnie przy masowych badaniach stosuje się unowocześnioną metodę polegającą na tym, że w skórę wciska się na moment plastykową płytkę najeżoną drobniusieńkimi, ostrymi ząbkami pokrytymi tuberkuliną. Dzięki temu unika się bardziej bolesnego podskórnego wstrzykiwania tuberkuliny igłą.) Powstanie czerwonej plamy dowodzi, że organizm zetknął się już z prątkami gruźlicy i broni się przed nimi. Jeżeli nie ma czerwonej plamy, oznacza to, że do organizmu nigdy przedtem nie wtargnęły prątki. Ogólnie biorąc, każda osoba po jakiejkolwiek przebytej infekcji gruźliczej będzie przez resztę życia reagowała na próbę tuberkulinową odczynem dodatnim, choćby nawet infekcja została wyleczona na długo przedtem.

Lekarze często zlecają próbę tuberkulinową w ramach rutynowych badań – w 1, 2, 3 i 4 roku życia, a potem co 2 lata. Próbę przeprowadza się również, gdy dziecko nie czuje się dobrze, ma przewlekły kaszel lub u kogoś z rodziny odkryto gruźlicę.

Jeżeli u waszego dziecka kiedykolwiek zostanie stwierdzony dodatni odczyn tuberkulinowy (co jest prawdopodobne, biorąc pod uwagę procent dodatnich odczynów u dzieci), musicie podejść do sprawy rozsądnie. Nie ma powodów do alarmu, ponieważ wiadomo, że przeważająca większość przypadków odkrywanych u dzieci w wieku przedszkolnym i w młodszym wieku szkolnym albo już samoistnie się wyleczyła, albo da się stopniowo wyleczyć, gdy dziecko będzie pod odpowiednią opieką. Z drugiej strony wiadomo, że nie wolno zlekceważyć jakichkolwiek niezbędnych środków ostrożności.

Pierwszy krok to dokładne zbadanie dziecka przez lekarza. Zdjęcie małoobra- zkowe płuc to sprawa podstawowa w każdym przypadku, bo umożliwia ustalenie, czy są jakiekolwiek objawy czynnej lub przebytej gruźlicy. Czasami lekarz zleca również inne badania. Wszystkie dzieci, u których stwierdzono dodatni odczyn tuberkulinowy, nawet bez rozpoznania czynnej postaci choroby, powinny dostawać specjalne leki przeciwgruźlicze przynajmniej przez okres roku. W tym czasie, jeżeli gruźlica nie jest czynna, mogą prowadzić normalne, aktywne życie. Co jakiś czas lekarz może zlecać kontrolne zdjęcia małoobrazkowe płuc. Doradzi specjalną ostrożność w celu uniknięcia zachorowania na odrę czy krztusiec, bo mogłyby one uaktywnić świeżo wyleczoną gruźlicę.

Leczenie nowoczesnymi środkami przeciwgruźliczymi jest na ogół całkowicie skuteczne i nie daje ujemnych następstw ubocznych. Zwykle trwa rok lub trochę dłużej. Oprócz zakażonego dziecka lekarz skontroluje wszystkie inne osoby ze wspólnego gospodarstwa (i każdą osobę dorosłą, z którą dziecko ma stały kontakt), żeby wykryć, jeśli to będzie możliwe, źródło zakażenia i stwierdzić, czy rodzeństwo nie zetknęło się również z gruźlicą. Wykona także próbę tuberkulinową innym dzieciom z najbliższego otoczenia. Każde dziecko, u którego zostanie stwierdzony odczyn dodatni, zostanie zbadane i prześwietlone. Dobre samopoczucie innych członków rodziny i ich przekonanie o zbędności tych poczynań nie jest w takim przypadku brane pod uwagę. Bardzo często rzeczywiście nie znajduje się przypadku chorobowego w rodzinie i wśród zamieszkujących wspólnie osób, tak że przyjmuje się, iż dziecko zetknęło się z ogniskiem zakażenia poza domem. Ale bywa i tak, że czynna gruźlica zostaje wykryta u najmniej podejrzanej o to dorosłej osoby w rodzinie. Wykrycie choroby we wczesnej fazie jest dla chorego bardzo korzystne, a pozostałym członkom wspólnego gospodarstwa przestaje zagrażać niebezpieczeństwo. Nikt z czynną gruźlicą nie może mieszkać w domu, w którym są dzieci. Na okres leczenia musi zmienić miejsce pobytu i wolno mu powrócić do domu dopiero wtedy, gdy lekarz stwierdzi, że nie istnieje już ryzyko zarażenia innych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>