Liszajec

U dziecka w wieku poniemowlęcym tworzą się strupy czy krosty, częściowo brązowawego, częściowo miodowego zabarwienia. Zauważywszy u dziecka jakikolwiek strup na twarzy można przede wszystkim podejrzewać, że to liszajec. Infekcja zaczyna się najczęściej od pojedynczej krosty na twarzy, z żółtawym czy białym pęcherzykiem na czubku, który szybko pęka i zasycha w strup. Krosty tworzą się wkrótce w innych miejscach na twarzy i mogą rozsiewać się po całym ciele w wyniku przenoszenia infekcji przez dotyk. Krosty powinien jak najszybciej zobaczyć lekarz, który ustali rozpoznanie i leczenie. Nie leczony liszajec rozprzestrzenia się bardzo szybko i jest zaraźliwy dla otoczenia.

Inaczej wygląda liszajec u noworodka. Zaczyna się od delikatnego, małego pęcherzyka wypełnionego żółtawą wydzieliną lub białą ropą. Skóra wokół jest zaczerwieniona. Pęcherzyk szybko pęka i powstaje mała ranka, ale nie tworzy się na niej gruba krosta jak u starszego dziecka. Pierwszy pęcherzyk pojawia się z reguły w takim miejscu, gdzie skóra bywa wilgotna – pod pieluszką, w pachwinach, pod pachami. Nowe miejsca infekcji mogą tworzyć się bardzo szybko. Lekarz powinien natychmiast podjąć leczenie. Gdy nie można się z nim skontaktować, najskuteczniejsza metoda postępowania polega na starannym starciu pękniętego pęcherzyka kawałkiem waty (tak, żeby nie rozetrzeć ropy na otaczającą skórę) i wystawieniu potem ranki na działanie powietrza. Niemowlę trzeba ubierać i okrywać tak, żeby ranka czy ranki pozostawały odsłonięte – jeśli to jest konieczne, w pomieszczeniu należy podwyższyć temperaturę. Dopóki liszajec nie zniknie, codziennie dezynfekuje się pieluszki, prześcieradełka, bieliznę niemowlęcia dzienną i nocną, ręczniki i myjki. Skutecznie działa zwykły środek wybielający.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>