Metoda autobiograficzna w badaniach dziecka

Metodę tę określa się często jako „metodę retrospekcyjną”, ponieważ wymaga ona spojrzenia ‚wstecz na przebieg całego życia jednostki, usiłuje powiązać wspomnienia dziecięce w bardziej lub mniej pełną historię życia. Przypomina ona metodę biograficzną, z tą jednak różnicą, że przedstawiając rozwój dziecka specjalnie uwzględnia niektóre ważne cechy. Jednakże w porównaniu z metodą biograficzną ukazuje ona raczej materiały związane z życiem samego biografa, niż materiały dotyczące innych osób, które były obserwowane przez tegoż biografa.

Sposób stosowania tej metody wskazał Laird (1923) w badaniach podniet. Laird polecił grupie studentów, ażeby pomyśleli o swoim pobycie w szkole średniej i przypomnieli w sposób możliwie bezstronny, jaki wpływ wywierały na ich prace różne podniety stosowane przez nauczycieli. W podobny sposób Hurlock i Klain (1934) próbowały badać tak zwane wybuchy w okresie dojrzewania. Prosiły one młodzież ze szkół średnich i kolegiów oraz studentów medycyny, ażeby odpowiedzieli na pewne pytania dotyczące ich wybuchów w zachowaniu się oraz postaw z lat wcześniejszych. Wspomnienia młodzieży dotyczące ich przeżyć przedszkolnych były badane w podobny sposób, to jest metodą retrospekcyjną za pomocą protokołów sporządzonych przez G. J. Du- dycha i M. N. Dudycha (1933).

Źródła błędów w metodzie autobiograficznej są poważne. Poleganie na pamięci jest zawsze powiązane z błędami. Zdarza się to szczególnie wtedy, gdy wiążą się z nią osobiste przeżycia, którym towarzyszą uczucia przyjemne lub nieprzyjemne. Jednakże materiał zebrany przy zastosowaniu tej metody, pomimo jej niedokładności, jest często wartościowy, gdyż rzuca światło na pewne właściwości życia dziecka, które nie mogą być zbadane w inny sposób.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>