Metoda kontrolowanej obserwacji – kontynuacja

Gesell (1932, 1935) w 1926 roku urządził kamerę filmową przy Uniwersytecie w Yale jako pomoc w obserwowaniu małych dzieci. Zastosował on metodę obserwacji przez 24 godziny, w którym to czasie zachowanie się niemowlęcia było obserwowane i protokołowane bez przerwy, w każdej minucie. Obserwatorzy, którzy protokołowali reakcję dzieci, przebywali poza miejscem pobytu dziecka. Do tego celu przygotowana była specjalna zasłona, która pozwalała osobie badającej prowadzić obserwacje dziecka, natomiast dziecko nie widziało osoby, która je obserwowała. W ten sposób usunięto przeszkody, które mogłyby zakłócić normalne zachowanie się niemowlęcia (patrz rys. 2). Jako uzupełnienie tej metody zastosowano aparat filmowy, za pomocą którego fotografowano każdy ruch niemowlęcia, oraz protokoły stenograficzne dotyczące obserwowanych ruchów, a notowane jednocześnie przez kilku obserwatorów. Ulepszenia te wzmocniły metodę kontrolowanej obserwacji od strony jej naukowej dokładności.

Gesell (1935) wykazał, że za pomocą analizy wolno obracającego się filmu można uzyskać wartościowe wiadomości dotyczące wybranych właściwości zachowania się niemowlęcia, jak na przykład: wstawanie, gaworzenie, lub krótkie analizy ruchów twarzy, oczu, ust lub palców. Gdy połączono stenografowane protokoły z obserwacji, sporządzonych przez kilku obserwatorów jednocześnie, ze zdjęciami filmowymi, wówczas naukowa wartość tej metody bardzo wzrosła.

Ch. Biihler (1930) w Wiedniu zastosowała tę samą metodę ciągłej i systematycznej obserwacji do badania niemowląt w normalnych wa- runkach życiowych. Barker (1930) i Loomis (1931) opracowali metodą badania reakcji małych dzieci na przedmioty i ludzi w okresie pobytu w żłobku. Obecnie zastosowanie tej metody ograniczono do badania grup małych dzieci.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>