Metoda kwestionariusza w badaniach dziecka

Metoda ta, która była jedną z najczęściej stosowanych metod w badaniach nad dzieckiem, jest w dużym stopniu reprodukcją metody biograficznej. Zasadniczym celem w stosowaniu tej metody było zebranie dużej ilości materiału dotyczącego badanych zagadnień oraz wyeliminowanie do pewnego stopnia niedokładności w zdobytym materiale, które pojawiają się przy zastosowaniu metody biograficznej i autobiograficznej.

Początkowo metoda ta polegała na zadawaniu ustnie pytań każdemu badanemu dziecku. Ze względu jednak na to, że była ona zbyt uciążliwa, ponieważ zabierała badającemu dużo czasu, została zmieniona w ten sposób, że niektórym grupom dzieci pozwolono odpowiadać pisemnie na ustalony zespół pytań lub pisać wypracowania na określone tematy, traktując je jako część ich pracy szkolnej. Materiał zebrany w taki sposób był studiowany, systematyzowany i opracowany statystycznie, po czym wyprowadzano z niego wnioski ogólne. W ostatnich badaniach zaczęto już stosować drukowane kwestionariusze i rozprowadzać je wśród studentów, nauczycieli i rodziców.

Pionierską, ważną pracą badawczą, która wykorzystała tę metodę do badań dziecka, była praca G. Stanleya Halla (1891) The contents of children’s minds on entering school (Zakres pojęć umysłowych dzieci wstępujących do szkół). Stanley Hall i czterech jego współpracowników zadawali dzieciom szkolnym w Bostonie 123 pytania, które dotyczyły wiadomości z zakresu powszechnie znanych rzeczy, jak na przykład: „Czy widziałeś kiedykolwiek pagórek, strumyk, drzewo, wyspę, rzekę?”: „Skąd pochodzi mleko, masło, mięso, skóra, bawełna, wełna?” Na tych badaniach oparte były, jako na pewnym wzorze, dalsze badania prowadzone przez Halla i jego studentów, a specjalnie przez wyróżniającego się. E. Barnesa. Badano takie zagadnienia, jak na przykład: poczucie własnej wartości, zbiory dziecięce, obawy, marzenia: przedmiotem badań były także zabawki oraz różne inne przedmioty służące do zabaw dzieci. W rezultacie zebrano wiele wartościowego materiału dotyczącego zachowania się dziecka, jak również szereg uwag odnoszących się do przedmiotu dalszych badań, opartych na jak najbardziej naukowych metodach.

Metoda ta ma zarówno swoje dobre, jak i złe strony. Umożliwiła ona psychologowi prowadzenie w szerokim zakresie badań nad postawionym zagadnieniem, pozwalając jednocześnie na zbadanie wielu osób w dość krótkim czasie. Uzyskano wartościowe wskazówki co do dalszych badań oraz materiał z różnych źródeł, szczególnie od rodziców, którego nie można byłoby zdobyć stosując inne metody. Tego rodzaju korzyści dały również badania prowadzone przez Longa (1941). Long wysyłał do rodziców anonimowe kwestionariusze, zawierające opisy 57 rodzajów niewłaściwego zachowania się, oraz listę obejmującą 20 różnych sposobów postępowania powszechnie stosowanych w celu kształtowania właściwego zachowania się dzieci.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>