Metoda psychometryczna – kontynuacja

Ze względu na to, że dzieci lepiej wyrażają się w działaniu niż w mowie, swobodna zabawa dziecka może dać klucz do wykrycia przyczyn jego zachowania się. Amster (1943) sporządził listę zadań, którym może służyć metoda zabawy. Do najważniejszych z nich należą:

– 1. Zabawa może być stosowana w celu zrozumienia dziecka oraz postawienia diagnozy.

– 2. Zabawa może być stosowana w celu ustalenia związków zachodzących między dzieckiem a dorosłym.

– 3. Zabawa może być stosowana jako pomoc dziecku w wyrażaniu niektórych świadomych przeżyć i towarzyszących im uczuć.

– 4. Zabawa może być stosowana jako pomoc dziecku w ujawnianiu nieświadomych przeżyć i uwalnianiu go od towarzyszącego im napięcia.

Weiss-Frankel (1941) twierdził, że opierając się na różnych przeżyciach dziecka zaobserwowanych w czasie wywiadu-zabawy

„…można stopniowo uzyskać wielostronny obraz dziecka – poznać jego upodobania i niechęci, jego wrażliwość, zdolność i wady, jego pogląd na świat, który buduje ono na podstawie treści rozmów i działania, pytań i problemów, jakie stawia sobie do rozwiązania. Można dowiedzieć się o tym, co powoduje jego niepokój, co wywołuje pewność, czego ono unika i do czego dąży. Wynik jest znacznie bogatszy niż wymienianie tylko poszczególnych elementów w zabawie. Jest to żywy portret indywidualnego rozwijającego się dziecka”,

Conn (1939) opisał szczegółowo, w jaki sposób metoda ta dostarcza dziecku sposobności do wyrażenia jego myśli i uczuć przenoszonych na lalki, przedstawiające poszczególnych członków jego rodziny. Wy- jaśniając wartość tej metody, Conn uważał, że postawy, motywy, fantazje dziecka ujawniające się w jego zabawie, są ściśle powiązane z jego sytuacją życiową i aktualnymi przeżyciami. W ten sposób otrzymane fakty są względnie wolne od interpretacji dorosłych i pozwalają nie tylko lepiej zrozumieć dziecko, ale także dopomóc mu w poprawianiu wykrytych, niewłaściwych postaw. _

Najnowsza forma terapii zajęciowej obejmuje manipulacje takimi materiałami konstrukcyjnymi, jak piasek, woda, farba, glina i papier. Dziecko może przerzucać swoje uczucia i emocje na te materiały, jak również może jednocześnie uzyskiwać zadowolenie ze swoich osiągnięć. Elkish (1945) badał spontaniczną, artystyczną pracę dzieci: Alschuler i Hattwick (1947) – malowanie farbami, a Arlow i Kadis (1946) sugerowali, że do tych samych celów można również stosować malowanie palcem.

Ażeby umieć rozpatrzeć problemy dzieci, psycholog powinien zdobyć obszerne wiadomości dotyczące historii dziecka, jak też historii jego rodziny, jego rozwoju, dane o jego stanie fizycznym, wiadomości dotyczące jego rozwoju umysłowego i emocjonalnego oraz wiadomości uzyskane ze szkoły – wszystkie one bowiem dopomagają do uformowania bardziej lub mniej konkretnego obrazu dziecka. Psycholog gromadzi dane na podstawie wywiadów z rodzicami, wizyt i ocen warunków domowych, opinii nauczycieli, protokołów oraz wyników badań uzyskanych ze stosowanych testów szkolnych, wyników pomiarów psychologicznych oraz na podstawie własnych obserwacji zachowania się dziecka. Typowym przykładem jest historia Agnieszki, opracowana przez Woolley (1925).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>