METODY STOSOWANE W BADANIACH DZIECKA

Metoda anegdotowa lub „gabinetowa”. Jest to najstarsza z metod stosowanych w badaniach nad dzieckiem. Obejmuje ona teoretyczną analizę zachowania się dziecka, opartą na poprzednich obserwacjach, zwykle przypadkowych i dorywczych. Stosowana była przez filozofów. Platon, w czwartym wieku p.n.e., pierwszy zastosował tę metodę w swojej analizie koncepcji idealnego wychowania dziecka i przedstawił ją w Republice. Od czasów Platona, a zwłaszcza w okresie wielkich reformatorów wychowania w osiemnastym wieku, powstało wiele prac filozoficznych. Spośród nich wyróżniają się dwa wybitne dzieła: Rousseau’a Emile i Locke’a Essay on human understanding (Traktat dotyczący rozumu ludzkiego). 1

Poważnym zastrzeżeniem dotyczącym tej metody jest jej spekula- tywny charakter oraz brak podstaw do wyprowadzonego dowodu. Zamiast prowadzić badania nad dziećmi bezpośrednio, opierano się na wspomnieniach przeżyć dziecięcych i na anegdotach, jakie słyszano o dzieciach. Nie usiłowano też sprawdzać wniosków wyprowadzonych z bezpośrednich obserwacji nad dziećmi.

Metoda biograficzna. Biografowie dziecka w dziewiętnastym wieku rozwijali swoją własną metodę badania dzieci, która polegała na codziennym sporządzaniu protokołów z wydarzeń życia dziecka, uzupełnianych czasami prostymi eksperymentami, przeprowadzonymi nad jednym lub dwojgiem dzieci. Zamiast polegać na pamięci w zdobywaniu danych dotyczących zachowania się dzieci, biograf sporządzał notatki w tym samym czasie albo wkrótce po przeprowadzeniu obserwacji. Tego rodzaju protokoły stanowiły potem materiał do kompletnego opracowania biografii rozwoju dziecka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>