Nadpobudliwość

Wiele uwagi poświęca się ostatnio problemowi dziecka nadpobudliwego, zwłaszcza takiego, które ma trudności ze skupieniem uwagi w szkole. Niektórzy lekarze i nauczyciele oraz autorzy popularnych artykułów z tego zakresu kojarzą nadpobudliwość z pojęciem „minimalnego uszkodzenia mózgu”. Pojęcie to jednak jest tak niejasne i szerokie, że nieomal pozbawione znaczenia. Z pewnością uszkodzenia mózgu manifestują się szczególnego rodzaju zachowaniami i objawami neurologicznymi (porażenie mózgowe jest tego najlepszym przykładem). Jednakże u większości dzieci, u których rozpoznano „minimalne uszkodzenie mózgu”, nie ma określonych objawów chorobowych: tak więc tego typu rozpoznanie można uważać za wygodną hipotezę, na dodatek wprowadzającą prawdopodobnie w błąd. Co więcej, u dzieci, które w czasie porodu przebyły rzeczywiście uszkodzenie mózgu, nie spotyka się nadpobudliwości.

W ostatnich latach stosowano szeroko leki pobudzające, podając je dzieciom nadpobudliwym, dzieciom z trudnościami w skupieniu uwagi lub po prostu tym, które miały słabe wyniki w nauce. Postępowano tak często bez uprzedniego szczegółowego zbadania ogólnego stanu zdrowia dziecka, jego poziomu intelektualnego, reakcji emocjonalnych, przystosowania społecznego i przystosowania do życia szkolnego. Jest to postępowanie nieodpowiedzialne z lekarskiego punktu widzenia. U niektórych spośród tak leczonych dzieci zachowanie i postępy w nauce znacznie się poprawiły, przynajmniej okresowo. Nie ma jednak jak dotąd możliwości dostatecznej oceny takiej poprawy w czasie. Problemy emocjonalne i społeczne, leżące u podłoża nadpobudliwości, dają o sobie znać w większości przypadków po wielu jeszcze latach. Nie wiadomo przy tym za wiele o następstwach przewlekłego stosowania środków pobudzających.

Dzieci nadpobudliwe lub wykazujące słabe postępy w nauce powinny przejść szczegółowe badania, prowadzone z udziałem nauczycieli, lekarza, psychologa klinicznego, być może także psychiatry dziecięcego lub personelu poradni wychowawczej. Trzy elementy uwzględnia się zawsze w ogólnej ocenie sytuacji dziecka: jego stan fizyczny i psychiczny, pełny obraz sytuacji rodzinnej oraz postępy w nauce szkolnej. Samo podejście do problemu i związany z tym sposób postępowania bywają natomiast różne. Jeżeli zostaną zastosowane leki, niezbędne będą badania kontrolne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>