Oparzenia

Leczenie oparzeń uległo w ostatnich latach znacznym zmianom i nadal jest modyfikowane. Dobrze jest z góry wypytać lekarza, co należy czynić w razie nagłego wypadku. W przypadku zaistniałego oparzenia trzeba natychmiast porozumieć się z lekarzem przed podjęciem jakichkolwiek kroków. Należy jednak udzielić pierwszej pomocy. Następnie, jeżeli oparzenie wygląda groźnie i wszystko wskazuje na to, że do szpitala można się będzie dostać szybciej niż nawiązać kontakt z lekarzem, bez wahania trzeba się kierować do szpitala.

Jako pierwszą pomoc większość chirurgów zaleca obecnie skropienie oparzenia lodowatą wodą, co zmniejsza ból i w jakimś stopniu oczyszcza ranę. (Nie zaleca się już maści ani tłuszczów.) Przygotujmy dzbanek z czystą wodą z kawałkami lodu i skropmy nią oparzenie jeszcze przed przyłożeniem opatrunku.

Idealnym opatrunkiem byłyby kawałki jałowej gazy (w sterylnych opakowaniach), przytrzymane zwykłym bandażem z gazy, owiniętym kilka razy wokół oparzonej kończyny, tułowia czy głowy. (Małe dziecko być może nie pozwoli zakryć sobie oczu, nosa i ust owiniętym naokoło głowy bandażem, ale zawsze można przyłożyć opatrunki na powieki i usta.)

Nie mając odpowiedniego opatrunku, trzeba użyć najczystszego kawałka materiału i z niego robić tampony do przyłożenia na poparzone miejsca oraz pasy do przytrzymania tamponów. Następnie co kilka minut skrapia się opatrunek lodowatą wodą – do czasu przyjścia lekarza lub odwiezienia dziecka do szpitala. Nie mając lodu, należy użyć zimnej wody.

W przypadku nawet niewielkiego oparzenia, które spowodowało jednak utworzenie się pęcherza czy ranki, bezpieczniej jest porozumieć się z lekarzem. Niektóre pęcherze mają tendencję do pękania, a łatwo dochodzi wtedy do zakażenia pod rozerwanymi brzegami pęcherza.

Jeżeli musicie sobie poradzić bez pomocy lekarza z oparzeniem, przy którym utworzył się jeden czy dwa nieduże pęcherze, nie próbujcie ich otwierać czy przekłuwać igłą. Niebezpieczeństwo zakażenia jest znacznie mniejsze, jeżeli będą pozostawione w spokoju.

Nieduże pęcherze często wchłaniają się samoistnie, nawet nie pękając, a jeśli nawet po kilku dniach pękną, okazuje się, że skóra pod nimi jest już dobrze wygojona. Kiedy pęcherz pęknie, lepiej jest wyciąć wiszącą skórę nożyczkami do paznokci lub cążkami gotowanymi uprzednio przez 10 minut. Następnie oparzone miejsce należy zabezpieczyć sterylnym opatrunkiem posmarowanym odrobiną wazeliny.

Jeżeli dojdzie do zakażenia, co można poznać po ropie wypełniającej pęcherz lub zaczerwienieniu wokół pęcherza, należy bezwzględnie porozumieć się z lekarzem. Jeżeli nie jest to możliwe, należy ściąć pęcherz i przyłożyć wilgotny okład (punkt 799). Na oparzenie, niezależnie od jego stopnia, nigdy nie aplikujemy jodyny lub środków odkażających o zbliżonych właściwościach. Pogarszają tylko sprawę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>