Poglądy Feldmana – kontynuacja

Co więcej, w prawidłowo przebiegającym rozwoju pojawiają się okresy, które charakteryzuje równowaga dziecka, i inne okresy, w których równowaga dziecka jest zachwiana. W okresie równowagi dziecko przystosowuje się dobrze do środowiska i łatwo z nim współżyje. W okresie braku równowagi przystosowywanie się dziecka jest przerywane czynnikami tkwiącymi w samym dziecku, jak również czynnikami środowiskowymi, a w wyniku działania tych czynników współżycie z dzieckiem jest trudne. W tym samym czasie pojawiają się napięcia emocjonalne, niezdecydowanie, niepewność itp. problemy zachowania się. Według poglądu Gesella (1941), tego rodzaju okresy równowagi i nierównowagi zmieniają się zgodnie z zasadą wzajemnych oddziaływań neuromotorycznych. W okresie braku równowagi zachowanie dziecka stwarza problemy. Tak zwane trudności związane z zachowaniem się nie są odchyleniami indywidualnymi, lecz są charakterystyczne dla danego wieku. Z tego też względu dają się one przepowiedzieć.

Badania genetyczne ujawniły przypuszczalne okresy braku równowagi, jak też okresy nierównowagi w rozwoju dziecka. We wczesnych latach życia, na przykład, zaburzenia równowagi pojawiają się w okresie 15 mieś., 21 mieś., 2lat, 3Va lat i bezpośrednio przed okresem puber- talnym, pomiędzy 10 a 12 rokiem życia (Furfey, 1926: Buhler, 1927, 1935: Gesell, 1939: Gesell i lig, 1946: lig i inni, 1949:, Stendler i Young, 1950). Między tymi okresami nierównowagi pojawiają się okresy równowagi, kiedy zachowanie dziecka wykazuje oznaki lepszego przystosowania się. W odniesieniu do wieku, w którym pojawiają się okresy równowagi i nierównowagi, istnieją oczywiście różnice indywidualne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>