ROZWÓJ MOTORYKI CZ. II

Reakcje specyficzne powstają w rzeczywistości z rozwoju reakcji ogólnych. W okresie płodowym przeważa reakcja ogólna. Kiedy jedna część ciała jest pobudzona, wówczas reaguje cały organizm. Po urodzeniu dzieje się to samo. Nawet w przypadku krzyku całe ciało niemowlęcia jest czynne, mimo że krzyk dotyczył tylko małej powierzchni ciała. W miarę upływu czasu, gdy rozwój noworodka postępuje naprzód, pojawiają się czynności bardziej zlokalizowane, reakcje specyficzne w formie, obejmujące tylko jedną część ciała.

Ogólna ruchliwość. Kiedy bodźce zmysłowe działają na jakąś część ciała, wówczas przejawia się aktywność motoryczna w obrębie całego ciała, lecz w najbardziej wyraźnej formie uzewnętrznia się aktywność tej części ciała, która została pobudzona. Ruchy ograniczone do jednej części ciała są stosunkowo sporadyczne, a to ze względu na niedojrzały stan systemu nerwowego, którego energia działa w sposób ogólny) podczas gdy bodźce specyficzne działają tylko na określoną powierzchnię ciała. Kiedy zastosuje się na przykład bodziec dotykowy, reakcja pojawia się zazwyczaj w części pobudzonej, skąd następnie reakcje przechodzą na inne części ciała (Delman, 1935).

Noworodek zużywa znacznie więcej energii, gdy ogólna reakcja jest bardziej rozległa. Określa się, że noworodek zużywa 21/2 raza więcej energii niż dorosły. Stwierdzono również, że w czasie krzyku noworodek zużywa trzy razy więcej energii niż podczas snu, a to ze względu na większy zakres ogólnej reakcji, związanej z reakcją krzyku (Gilmer, 1933). Aktywność mięśniowa wpływa na podniesienie się ciepłoty ciała. Gdy porównywano niemowlęta bardzo aktywne i krzyczące z nieak- tywnymi, to u pierwszych zauważono znaczny wzrost ciepłoty ciała (Richards, 1935).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>