Szmery w sercu

W minionych latach dziecko, u którego wykryto zadawniony szmer serca, było czasami traktowane przez całe lata jak półinwalida – nie wolno mu było brać udziału w zajęciach sportowych, mimo że nie stwierdzono objawów czynnej infekcji. Obecnie przeważa wśród lekarzy tendencja do zezwalania dziecku całkowicie wyprowadzonemu z fazy czynnej infekcji na stopniowy powrót do zupełnie normalnego trybu życia (z uczestniczeniem w grach dziecięcych i sportach, przy których się nie męczy), ale pod warunkiem, że zagojone blizny nie zakłócają w sposób zauważalny efektywnej pracy serca. Tendencja ta motywowana jest dwoma względami. Mięsień sercowy, nie będąc w stanie zapalnym, wzmacnia się dzięki normalnej aktywności ruchowej. A jeszcze ważniejsze jest zdrowie psychiczne dziecka – uchronienie go przed litowaniem się nad sobą samym, przed obawą, że choroba jest nieuleczalna, przed poczuciem, że jest w innej sytuacji niż reszta dzieci. Takie dzieci powinny jednak otrzymywać leki z bezwzględną regularnością, bo to uchroni je przed następną infekcją paciorkowcową.

Szmer związany z wrodzoną wadą serca jest wykrywany na ogół już u noworodka lub w kilka miesięcy po narodzeniu (w wyjątkowych wypadkach dopiero po kilku latach). Tego typu szmer nie jest na ogół następstwem stanu zapalnego, lecz świadczy przede wszystkim o nieprawidłowościach rozwojowych z okresu życia płodowego. Sam szmer nie jest sprawą najważniejszą. Istotne jest, czy wada rozwojowa zakłóca efektywność pracy serca. Jeżeli tak jest, niemowlę może mieć napady sinicy, oddychać z trudem, może opóźniać się w rozwoju fizycznym.

Niemowlę czy dziecko z wrodzonym szmerem serca musi być wnikliwie zbadane przez specjalistę. Niektóre ciężkie przypadki udaje się wyleczyć operacyjnie. Jeżeli dziecko z wrodzonym szmerem serca może podejmować wysiłek fizyczny bez objawów sinicy i nienormalnych trudności w oddychaniu, a ma przy tym prawidłowy wskaźnik wzrostu, ważne jest dla jego emocjonalnego rozwoju, żeby nie było uznawane za inwalidę, lecz miało możliwość prowadzenia normalnie aktywnego życia. Trzeba oczywiście chronić je przed niepotrzebnymi infekcjami i otaczać troskliwą opieką w czasie choroby, ale to samo dotyczy wszystkich dzieci. Takie dziecko powinno otrzymywać osłonę z antybiotyków, gdy istnieje konieczność usunięcia zęba i innych zabiegów dokonywanych w jamie ustnej, żeby zarazki nie przewędrowały z rany w jamie ustnej do serca. Osłona jest niepotrzebna w czasie zachowawczego leczenia zębów.

Termin czynnościowy czy „niewinny” szmer to niezbyt precyzyjne określenie przyjęte dla takich szmerów, które nie są wywołane ani wadą rozwojową serca, ani przebytą gorączką reumatyczną. Tego typu niewinne szmery są bardzo częste w pierwszych latach życia. Wskazują tendencję do cofania się w okresie dojrzewania. Lekarz poinformuje was na pewno, że wysłuchał u dziecka szmer czynnościowy, tak że w przypadku stwierdzenia go ponownie w późniejszym okresie przez innego lekarza, będziecie mogli mu wyjaśnić, że utrzymuje się od dawna, co jest istotne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>