Wczesna i późna adolescencja

Wczesna adolescencja. Podokres ten następuje po podokresie przedadolescencji i obejmuje wiek do szesnastu – siedemnastu lat życia, co zbiega się z okresem pobytu dziecka w szkole średniej. Bardzo często okres ten nazywa się „wiekiem niezręczności” ze względu na towarzyszące samouświadomieniu przejawy niezręczności i niezgrabności. W okresie tym cały rozwój fizyczny i umysłowy jest już zakończony.

Późna adolescencja. Te ostatnie lata rozwoju, które na ogół przypadają na okres pobytu dziecka w kolegium, są często określane jako „wiek elegancji”, albo „pokazania się”, ze względu na chęć podobania się oraz znalezienia się w centrum uwagi, którymi to cechami odznacza się w tym okresie przeciętny, normalny chłopiec czy dziewczyna. Najistotniejszą formą rozwoju, która przejawia się w tym czasie, jest chęć przystosowania się do dojrzałej formy życia, poprzez którą młodzieniec uczy się być niezależnym od dorosłych, oraz planuje swoje życie zgodnie z własnymi zainteresowaniami. Stara się także przystosować do osób płci odmiennej podczas pracy i zajęć społecznych.

Ogólnie mówiąc, okres późnej adolescencji należy traktować jako ostatni długi okres rozwoju, który rozpoczyna się od momentu poczęcia. Przy końcu podokresu późnej adolescencji jednostka osiąga punkt kulminacyjny rozwoju, kiedy jest już traktowana prawnie i społecznie jako dojrzała i zdolna do prowadzenia życia niezależnego, wolnego od nadzoru i kierowania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>