WCZESNE SYSTEMATYCZNE BADANIA NAD DZIECKIEM

Siedząc historię badań nad dzieckiem, które przyczyniły się do rozwoju naukowej psychologii dziecka, można zauważyć pewne okresy, w których dominuje specyficzny rodzaj badań, a które później ustępują miejsca odmiennemu rodzajowi badań, uwzględniających w dużym stopniu nową metodę. Od Renesansu do obecnych czasów zaznaczył się rozwój zainteresowań dzieckiem, jak również przejście z obserwacji przypadkowej o charakterze zasadniczo wychowawczym do planowanych i w wysokim stopniu kontrolowanych badań eksperymentalnych, skoncentrowanych na dziecku jako na odrębnej jednostce, a nie na problemie wychowania.

Aby ukazać, jak rozwijała się psychologia dziecka w poszczególnych okresach, poczynając od XVII wieku, omówimy pokrótce każdy okres z punktu widzenia jego wkładu do badań nad dzieckiem. Omówieni >ędą również niektórzy wybitni przedstawiciele badań nad dzieckiem oraz ich wkład w tę dziedzinę wiedzy, co pozwoli na zorientowanie się, kim byli poprzednicy współczesnych przedstawicieli psychologii dziecka.

Początek naukowych badań nad dzieckiem wiąże się z pracą sławnego słowiańskiego reformatora wychowania, Jana Amosa Komeńskiego. W roku 1628 opublikował on School of infancy (Szkoła niemowlęctwa), w której opisał system wychowania dziecką w pierwszych sześciu latach jego życia. Książka była zasadniczo przeznaczona dla arystokratycznych i bogatych rodzin, które chciały odpowiednio wychowywać swoje dzieci. Wpływ jej był ograniczony: oddziałała ona na tych, którzy umieli czytać. W 1657 roku Komeński wydał pracę Orbis pictus (Świat w obrazach), która powszechnie została uznana za pierwszą książkę dla dzieci. Naukę czytania ilustrowano obrazkami w tym celu, aby była bardziej zrozumiała dla dziecka. Było to pierwsze praktyczne uznanie faktu, że dziecko wcześniej poznaje obiektywne fakty, zanim może zrozumieć abstrakcyjne pojęcia.

Z historycznego punktu widzenia praca Komeńskiego jest bardzo ważna, gdyż po raz pierwszy zaczęto badać dziecko jako odrębną jednostkę. Ponadto była to pierwsza próba wychowania dziecka raczej zgodnie z jego zdolnościami niż kształtowania go według społecznie przyjętego wzoru, jak to czyniono w przeszłości. Komeński podkreślił fakt, że dziecko nie jest miniaturką dorosłego, Z tego też względu nie powinno się go traktować jak dorosłego, lecz powinno się badać naturę dziecka w taki sposób, aby poznać jego zdolności oraz umiejętnie je rozwijać.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>