Wiek dziewiętnasty

W pierwszej połowie XIX wieku zainteresowania badaniem były bardzo małe. Doprowadziło to do takiej sytuacji, że w okresie ponad 50 lat nie zaznaczył się faktycznie postęp w rozwoju psychologii dziecka. Daty w nawiasach dotyczą pozycji bibliograficznych, s. 728 (przyp. tłum.).

Dopiero w drugiej połowie XIX wieku pojawiło się szereg biografii dziecięcych, które zapoczątkował Taine w 1876 roku wydając biografię Infant development (Rozwój dziecka). W książce tej autor zwrócił szczególną uwagę na kształtowanie się mowy dziecka. W rok później, w Anglii, Darwin (1877) opublikował Biographical sketch of an infant (Szkic biograficzny o dziecku).

Spośród wszystkich biografii wydanych za granicą, największy wkład do rozwoju naukowych badań nad dzieckiem wniosła praca Wilhelma Preyera Die Seele des Kindes (Dusza dziecka, 1878), która ukazała się w 1881 roku. Preyer był niemieckim embriologiem, który zajmował się badaniem zarodków kur, królików i świnek morskich. Prowadził także systematyczne, dzienne obserwacje nad swoim synem począwszy od urodzenia aż do 3 roku życia włącznie, zwracając specjalną uwagę na odruchy i bardziej złożone formy zachowania się, które pojawiły się w późniejszym czasie. Jednocześnie sporządzał obszerne protokoły z prowadzonych obserwacji i na podstawie tych protokołów napisał później biografię. Przeprowadzone porównania ujawniły, że zwierzęta i niemowlęta wykazują podobny kierunek rozwojowy, szczególnie gdy chodzi o umiejętność kontroli nad mięśniami. Prawdziwe znaczenie pracy Preyera polega na tym, że posłużyła ona za wzór dla późniejszych badań, opartych na bezpośredniej obserwacji, a także torowała drogę rozwoju bardziej dokładnych, eksperymentalnych metod badawczych. Z tego też względu Preyera nazywa się często „ojcem psychologii dziecka”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>