WRAŻLIWOŚĆ NOWORODKA CZ. II

Nagle wybuchy dźwięków. Oprócz krzyku noworodek jest zdolny do innego rodzaju wokalizacji, to jest do tak zwanych dźwięków wybuchowych, które przypominają ciężki oddech. Są one powszechnie określane jako „gruchanie”, „chrząkanie” i „bulgotanie”. Nie przejawia się w nich żadna intencja oraz nie mają one żadnego znaczenia. Pojawiają się przypadkowo wtedy, kiedy następuje skurcz mięśni głosowych. Ze względu na to, że dźwięki te mają niską barwę i są słabe w porównaniu z krzykiem, pozostają one często niespostrzeżone lub są traktowane jako mało ważne.

Z szerszego punktu widzenia, wybuchy dźwięków są ważniejsze niż krzyki, które zanikają stopniowo, w miarę jak dziecko rośnie. Wybuchy dźwięków są jednak stopniowo wzmacniane i przekształcają się w drugiej połowie pierwszego roku życia w tak zwane gaworzenie, które z kolei przekształca się w mowę. Gdy uświadomimy sobie, że dźwięki wybuchowe są w rzeczywistości podstawą mowy, wówczas ich istotne znaczenie staje się oczywiste. szych kilka dni życia. Po urodzeniu słuch jest, jak się przypuszcza, na najniższym stopniu rozwoju ze wszystkich narządów zmysłowych. Wiele noworodków jest głuchych przez kilka godzin lub kilka dni po urodzeniu, co jest zasadniczo wynikiem zablokowania ucha środkowego płynem płodowym. Bardzo często głośne hałasy w pobliżu ucha noworodka wywołują bardzo słabe reakcje lub nie wywołują żadnych. W odniesieniu do wrażliwości na bodźce dźwiękowe występują jednak u noworodków indywidualne różnice (Bryan, 1930: Pratt i inni, 1939: Pratt, 1954).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>