Współzależność dojrzewania i uczenia się

Dzięki fizycznej i nerwowej plastyczności struktury dziecka można kształtować je według wzoru, co jest niemożliwe u zwierząt, u których wyposażenie nerwowo-mięśniowe jest już prawie gotowe do funkcjonowania zaraz po urodzeniu. Ze względu na to, że dziecko jest zdolne do uczenia się, może ono przejawiać bardziej różnorodne formy przystosowania się. W konsekwencji pomaga mu to do osiągania większego postępu oraz do uzyskania wyższego poziomu rozwojowego niż jest to możliwe wśród zwierząt (Punke 1950). Okres największej plastyczności, w którym uczenie odgrywa najważniejszą rolę, przypada na dziecięctwo. W tym czasie są ustalone postawy, nawyki i formy zachowania się, a osobowość jednostki jest już ukształtowana. Wszystko to, czego się dziecko nauczyło w tym czasie, w dużym stopniu determinuje jego przyszłe sukcesy lub niepowodzenia w przystosowaniu się do życia (Freud 1920).

Współzależność dojrzewania i uczenia się. Dojrzewanie i uczenie się nie są oddzielnymi i różnymi czynnikami rozwoju, jakby to mogło sugerować powyższe wyjaśnienie. Praktycznie są one ściśle powiązane i każdy z nich wpływa na rozwój drugiego lub opóźnia go. Bez wysiłku, właściwości potencjalnie istniejące w dziecku nie osiągną swojego maksymalnego rozwoju, podczas gdy za pomocą wysiłku odpowiednio kierowanego i stosowanego w tym czasie, kiedy powinny one normalnie dojrzewać, rozwój może osiągnąć bardziej dojrzałą formę. Jednakże, gdy dana właściwość ma ograniczone możliwości rozwojowe, żaden wysiłek lub ćwiczenie ze strony jednostki nie wystarczy do podniesienia jej rozwoju na wyższy poziom.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>