Wyniki uczenia się zależą od dojrzewania – kontynuacja

Należy również podkreślić, że poznanie roli, jaką odgrywa dojrzewanie w rozwoju dziecka, powoduje praktyczne konsekwencje dotyczące wychowania dziecka. Znajomość roli dojrzewania wykaże, w jakim okresie powinno się rozpocząć ćwiczenia oraz w jakiej kolejności powinny się one odbywać. Gdy dziecko nie ma odpowiedniego wieku lub nie jest dojrzałe, aby móc korzystać z nauczania, wówczas ma ono dla niego małą wartość i wszelki wysiłek w nauczaniu jest stratą czasu ze strony nauczyciela (Jersild i Bienstock, 1935). W dodatku przedwczesne zmuszanie dziecka do uczenia się wywołuje u niego upór, negatywne zachowanie się, które przeszkadza mu w uzyskaniu właściwych wyników, a nawet może opóźnić nauczanie. Natomiast, gdy dziecko uzyska konieczną dojrzałość, wówczas rozpoczęcie nauczania daje oszczędność czasu i wysiłku, a postawa dziecka do uczenia się jest bardziej przychylna. Gdy dziecku nie pozwalamy uczyć się w tym czasie, kiedy ono jest do tego przygotowane, wówczas jego zainteresowania mogą łatwo osłabnąć. Gdy wreszcie pozwolimy dziecku uczyć się, zainteresowania jego są już tak słabe, że nie zechce ono zdobyć się na wysiłek potrzebny do uzyskania pomyślnego wyniku w uczeniu się. Zgodnie z poglądami Bluma (1952), gotowość rozwojowa jest to:

„stan przygotowania jednostki do wykonywania jednej lub więcej czynności. Jako synonim dojrzałości, gotowość rozwojowa podlega zasadniczo wpływom działania praw i zasad dotyczących raczej istoty natury niż wychowania, którym podlega małe dziecko. W ten sposób można by sądzić, że stan gotowości osiąga się głównie poprzez reakcję dziecka na bodźce wewnętrzne, zmuszające je do rozwoju… Jednakże czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę, jest określenie momentu, w którym uczenie się dotyczące dziedziny intelektualnej, społecznej czy ¡notorycznej daje najlepsze wyniki, a więc ten moment, w którym to, co się dziecku podaje za pomocą różnych metod, jest najbardziej przystosowane do stanu gotowości dziecka lub jego dojrzałości”.

Havighurst (1953) określił ten moment jako najbardziej odpowiedni do uczenia się. „Kiedy organizm jednostki jest już na tyle dojrzały, że może być przydatny społeczeństwu, a jednostka jest zdolna do wykonania pewnego zadania, wówczas nadszedł właściwy moment do uczenia się. Daremne byłyby wysiłki zmuszające dziecko do uczenia się, gdyby były one podjęte zbyt wcześnie: jeżeli natomiast uczenie się daje dobre wyniki, to znaczy, że wysiłki zostały podjęte we właściwym czasie, to jest wtedy, kiedy dziecko dojrzało już do wykonania danego zadania’’.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>