Zainteresowanie dzieckiem trudnym

Trzecia ważna tendencja w nowoczesnych badaniach nad dzieckiem dotyczy zagadnienia testowania. W związku z rozwojem standaryzowanej skali testów do mierzenia inteligencji ogólnej, ułożonej przez Alfreda Bineta i Th. Simona w Paryżu, w 1905 roku, a uzupełnionej rewizjami z 1908 i 1911 roku, ukazała się długa lista rewizji i modyfikacji oryginalnej skali Bineta w Ameryce, dokonanych przez Goddarda, Kuhlmanna, Termana, Y er kęsa, Pintnera i wielu innych. W ślad za tym pojawiły się testy osobowościowe i testy specjalnych zdolności, z których większość jest jeszcze w stanie na pół eksperymentalnym i zasadniczo jest przeznaczona dla dzieci sześcioletnich lub starszych.

Zainteresowanie testowaniem przyczyniło się do badań różnic indywidualnych, zasadniczo dotyczących płci, rasy oraz różnych czynników społecznych, jak również do badania takich zagadnień, jak na przykład tempo rozwoju inteligencji i stałość ilorazu inteligencji w danym okresie czasu. Teoretyczne wyniki tych badań wykorzystano w sposób praktyczny przy układaniu programów szkolnych, przy umieszczaniu uczniów w klasach najlepiej odpowiadających ich zdolnościom, w poradnictwie zawodowym i w kształceniu różnych umiejętności.

Zainteresowanie dzieckiem trudnym jest czwartą, ważną tendencją badań, nad którymi skupiła się uwaga psychologów zajmujących się rozwojem dziecka w dwudziestym wieku. Test inteligencji, zasadniczo przeznaczony przez Bineta do selekcji dzieci upośledzonych umysłowo, niezdolnych do pracy w klasach szkolnych, okazał się także wartościową metodą selekcji dzieci nie nadających się do pracy w szkołach normalnych. Dzieci te są obecnie umieszczane w specjalnych klasach lub instytucjach, gdzie praca jest dostosowana do ich potrzeb i zdolności.

Skierowano również więcej uwagi na dzieci normalnie rozwinięte umysłowo, ale sprawiające trudności w domu, w szkole lub w środowisku społecznym z powodu niewłaściwego wychowania. W wielu dużych miastach i przy uniwersytetach założono kliniki wzorowane na klinice Witmara. Skupiono uwagę na dzieciach, których zachowanie odbiegało od normalnego zachowania się dzieci. Zaczęto prowadzić wszechstronne badania nad ich rozwojem fizycznym, umysłowym i społecznym w celu poprawienia ich niewłaściwego zachowania się. W roku 1921 Thom otworzył „klinikę nawykową” dla dzieci przedszkolnych w Bostonie, która uchodziła za pionierską w tej dziedzinie. Zamiast czekać aż trudności w wychowaniu dzieci staną się poważnymi problemami, kliniki tego rodzaju starały się tłumić złe tendencje już w samym zarodku.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>